رویای قدرت‌نمایی پکن با یک تناقض بزرگ گره خورد

چین طی چهار دهه گذشته با استفاده هوشمندانه از بازارهای باز، فناوری، سرمایه و نهادهای نظم اقتصادی تحت رهبری آمریکا به یک قدرت اقتصادی و صنعتی تبدیل شد، اما اکنون با تشدید سیاست تولیدمحور، گسترش مازاد صنعتی و تلاش برای تسلط بر زنجیره‌های تأمین، همان نظمی را تضعیف می‌کند که زمینه صعودش را فراهم کرده است. مدل اقتصادی چین که بر سرمایه‌گذاری، تولید و صادرات تکیه دارد، بدون تقاضای خارجی قابل تداوم نیست؛ با این حال، آمریکا، اروپا و حتی برخی اقتصادهای نوظهور دیگر حاضر نیستند پیامدهای این عدم تعادل را بدون واکنش بپذیرند. ادامه این مسیر می‌تواند به گسترش حمایت‌گرایی، تجزیه اقتصاد جهانی و در نهایت محدود شدن چشم‌انداز رشد چین منجر شود.