پایان عصر «معجزه اقتصادی»؛ چرا همه کشورها نمی‌توانند چین شوند؟

مدل توسعه‌ای که از دهه 1990 به بسیاری از کشورهای فقیر امکان داد با اتکا به صادرات، نیروی کار ارزان، سرمایه خارجی، اعتبار ارزان و کمک‌های بین‌المللی به اقتصادهای ثروتمند نزدیک شوند، در حال از دست دادن کارایی خود است. بازارهای کشورهای ثروتمند محدودتر شده‌اند، چین علاوه بر حرکت به صنایع پیشرفته همچنان بخش بزرگی از تولید کم‌مهارت را حفظ کرده، اتوماسیون مزیت نیروی کار ارزان را کاهش داده، جریان سرمایه خارجی معکوس شده و بدهی و هزینه بهره افزایش یافته است. در چنین شرایطی، نسخه واحدی برای توسعه وجود ندارد. کشورهای درحال‌توسعه باید به‌جای اجرای پروژه‌های بزرگ با امید به ایجاد تقاضا، توسعه را از ظرفیت‌هایی آغاز کنند که هم‌اکنون کار می‌کنند؛ از معدن و بندر گرفته تا خوشه صنعتی، شهر یا شرکت موفق. در مقابل، کشورهای ثروتمند نیز می‌توانند بر پایه منافع متقابل، از طریق دسترسی به بازار، سرمایه‌گذاری، خدمات دیجیتال، آموزش نیروی کار و مهاجرت قانونی، زمینه شکل‌گیری الگویی محدودتر اما پایدارتر از توسعه را فراهم کنند.