علل عقب ماندگی برندهای ایرانی در عرصه جهانی

همگام با جهانی شدن و فرایند جهانی سازی، شاهد کاهش موانع سنتی و قدیمی ورود سازمانها به بازارهای جدید هستیم و در کنار آن البته شدت رقابت به اوج خود رسیده است و تعداد رقبا در هر بخشی بسیار قابل ملاحظه شده اند. برندینگ جهانی یا داشتن یک نام تجاری بزرگ جهانی برای خیلی از کسب و کارها می تواند مثل ناجی عمل کند . زیرا تحریم های اقتصادی ، سختگیری های ارتباطی و اجرایی در عمل ، رقبای نوظهور و … از جمله عواملی است که بر برندهای بین المللی اثرگذار نیستند، در کنار این عوامل داشتن یک بازار خوب بین المللی در حالیکه شاید بازار داخلی کشش بالایی برای محصول را نداشته باشد و یا کسب و کار در داخل کشور اصلا بازاری نداشته باشد از جمله عوامل دیگری است که سرمایه گذاری برای خلق یک برند بین المللی را توجیح می کند و آن را به یک راه حل کارا تبدیل می کند. با بالا رفتن قدرت برند در سطح جهانی، شرکت ها باید بصورت همزمان ، نسبت به جمع آوری و تحلیل داده ها، سازگار کردن برند با جامعه ی هدف بصورت تخصصی و طراحی ، نظارت و کنترل استراتژی های خود اقدام کنند .

یکی از نیازهای اساسی که عامل مهمی در اجبار شرکتها برای ورود به بازارهای جهانی می باشد بازارهای کوچک، محدود و بعضا کاملا اشباع شده داخلی می باشد، و این در حالی است که ظرفیت کاری شرکت و سازمان برای تولید و پیشنهاد محصولات مناسب به مشتریان بسیار فراتر از بازارهای اشباع شده و محدود داخلی می باشد. تجربه ثابت کرده است که سازمانهایی که در امر صادرات دخول می کنند تمایل به رشد بیشتر، بهره وری بالاتر و تمرکز سرمایه های بیشتری نسبت به سازمانهایی که تمام تلاششان را بر بازار داخلی معطوف می کنند خواهند داشت.

در اینجا به ۸ اشتباه مهم کسب و کارهای ایرانی در بازار جهانی اشاره میکنم :

یادمان باشد برندینگ جهانی با داشتن یک موقعیت جهانی برای برند بسیار متفاوت است و برای تمامی کسب و کارها با موقعیت جهانی برندینگ جهانی راه حل نیست ، اما آنچه قابل تامل است برندینگ بین المللی و برندینگ جهانی یک راه حل کارا برای افزایش اعتبار و عمر برند و ارتقای بهره وری کیفیت برندینگ می باشد. تاجرین و سرمایه گذاران ایرانی تفکری در سطح تفکر جهانی ندارند. آنها اساسا تعریف درستی از موفقیت ندارند. تنها معیار موفقیت شرکت های ایرانی معیارهای مالی هستند. “درآمد، فروش، سود و …’ اما معیار موفقیت در شرکتهای بین المللی صرفا به نسبتهای مالی بر نمی گردد. بلکه آنها به تصویری که ذینفعانشان از آنها می سازند هم حساس هستند و مدام بهبود تصویر سازمانی خود را در دستور کار دارند. آنها می دانند که مشهور بودن کافی نیست بلکه باید محبوب هم بود. و می دانند محبوبیت پلکان موفقیت را هموارتر می سازد. آنها فهمیده اند که صرفا داشتن مشتری نشانه عملکرد خوب نیست بلکه داشتن مشتری راضی است که نشانه درست عمل کردن است.

یکی دیگر از دلایل ناکامی بین المللی عدم توجه به منابع انسانی داخلی HRM می باشد.شرکت های ایرانی همچنان کارمندان خود را در آخرین سطح توجه و در شمار اولین هزینه های سازمان خود میبینند و نه دارایی مشهود و ارزشی! شرکتی که هنوز مشتریان درونی خود (کارکنانش) را نتوانسته راضی کند چگونه می تواند به راضی نگه داشتن مشتریان بیرونی خود امید داشته باشد. بر این اساس یکی دیگر از معیارهای شکل گیری تصویر سازمانی، نحوه رفتار شرکتها با کارکنانشان است. مشتریان مهم به شرکتهایی که به کارکنان خود بها نمی دهند، اعتماد نخواهند کرد.